De familie van Velthoven uit Veldhoven-Driel-Dussen Welkom op de website van de familie van Velthoven

Daar staan ze dan 5 generaties van Velthoven. Ik kon qua foto’s niet verder terug. Graag had ik een foto van de opa van mijn opa gehad. Maar ja die heb ik niet kunnen vinden. De fotografie in Nederland dateert van 1880.  Ik denk dat onze gamilie in die tijd wel met andere dingen bezig was dan foto’s maken. De website is nog steeds under construction. Ik ben op zoek naar mensen die de website samen met mij verder willen ontwikkelen. Ik word in  april 73 jaar en heb wordt tijd dat een jongere generatie van Velthoven zich aandient. Even iets over mijzelf. Ik ben geboren op 19 april te Geertruidenberg, mijn vader, Henricus (Drik) Johannes van Velthoven werd geboren op de Peerenboom, een buurtschap te Dussen op, 28 januari 1911.  Mijn moeder, Margaretha Johanna Berende, werd geboren op 29 mei 1914 te Geertruidenberg. Mijn vader werd op 29 maart 1945, pas 34 jaar oud, tijdens een razzia te Werkendam doorgeschoten. Mijn moeder stierf op 16 maart 1983 te Breda. 

In 1945 gingen mijn moeder en ik wonen bij de moeder van mijn moeder c.q. oma Jans Berende-Stael die een boerderij had op het adres Koestraat 74 Geertruidenberg. Vader Drik was overleden en we konden niet meer terug naar de boerderij op de Annapolder. Bij oma Jans werden wij met open armen ontvangen. Moeder met mij weer terug op het oude nest . Op Koestraat 74 woonden naast oma ook nog ome Goof, tante Cato, een zus van oma tante Margriet van der Ven-Stael en Harrie de Ridder uit Made die op de boerderij werkte. Ik had dan wel geen vader meer maar in bovengenoemde setting dienden zich tal van pedagogen als vader en als moeder aan. Ik woonde van april 1945 tot mei 1953 in de Koestraat en heb er heel gelukkige jaren beleefd.  Links op deze pagina vindt u een foto van mijn overgrootvader en overgrootmoeder en een foto van mijn opa en oma van Velthoven. Alleen opa van Velthoven heb ik goed gekend. Hij had een wat brommerige aard maar hij meende daar niks van schrijft Stien van tante Artje in haar memoires. Hij kon zo mooi vertellen. Lang heb ik opa niet gekend; in december 1947, ik was toen drie jaar, verwisselde opa het tijdelijke voor het eeuwige in een ziekenhuisbed in het Sint Theresiaziekenhuis in Raamsdonksveer. Mijn opa heeft vooral in de laatste jaren van zijn leven genoeg voor zijn kiezen gehad. Een opa die altijd pek kauwde om zijn gebit in vorm te houden, en die niet van zoet hield maar wel van zuur en peper.  Een opa die altijd gewerkt had in de zware rivierklei en die riet sneed in de Biesbosch. Kortom: een opa om nooit te vergeten.